Len en Nicole

Zo, dat is even geleden zeg. We zijn inmiddels alweer zo’n 2 weekjes in het land na een vakantie van 3 weken in het wonderschone Brazilixeb, onze Honeymoon. Nou ja met 2 weken rondreis voel je je nou niet bepaald honeymonend. Da’s meer met je achterwerk op een wit strand geparkeerd zitten denk ik, maar ja dat is niet ons ding, zeker geen drie weken.

Dus een rondreisje van 2 weken, waarvan er in een groot land als Brazilixeb zo’n 5 verloren gaan door het bereizen van de afstanden. Eerste stop was Sao Paulo na een reis van 24 uur de dag nog beginnen, altijd fijn. Na een stadstour per bus,toch nog wat dingen te voet bekeken zoals een kathedraal in het centrum van de stad. Verder niet zoveel gedaan daar, beetje jammer.

De 2 dagen daarna stonden in het teken van BUSSEN, ofwel afstanden overbruggen, kilometers maken om naar Foz te komen, een van de hoogtepunten van de reis. Onderweg nog door een Nederlands deel van Brazilixeb gekomen. Het land trekt bijkans net zoveel immigranten als Ozzie of de US.

Over Foz kan ik kort zijn, 2 dagen Prachtige natuur, en ‘s avonds een leuke show met muziek uit de landen van Zuid Amerika zie ook de foto’s

Na Foz trokken we weer oostwaarts richting Curitiba, weer een lange busreis. Vanuit Curitiba met een trein door de jungle en de bergen naar de Atlantische oceaan waar we een half uurtje Antonina kregen een heel mooi plaatsje waar je erg mooie foto’s kon maken, helaas te weinig tijd om er echt van te genieten. Daarna richting Morretes nog zo’n plaatsje. Hier aten we Barreado een lokaal gerecht (maar die plaatsjes die het kennen), een soort stoofpot, maar wel erg lekker, zeker met banaan erbij (Banaan, het nationale gerecht van Brazilixeb ?). Na het eten nog wat rondgekeken in het dorpje en foto’s gemaakt, daarna gingen we terug naar Curitiba.

De volgende dag wederom lang bussen naar Paraty, een plaatsje dat heel erg mooi is, volledig authentiek gehouden door de bewoners met hele leuke huisjes en straten (wel erg ongelijk die stenen daar). ‘s Avonds erg lekker gegeten in een erg leuk restaurantje waar ze hele lekkere pizza maakten in een echte steenoven op hout gestookt. Vooral de bananen pizza was erg lekker.

De dag erop hebben we een hele mooie tocht op een schoener (boot) gemaakt door de baai, we mochten zwemmen met visjes, zwemmen naar leuke strandjes en genieten van het mooie weer.

Na Paraty trokken we door naar Rio de Janeiro, een mooie groene stad met een aantal echte herkenbare plekken zoals het Suikerbrood, het Christus beeld en de Copacabana. Maar ook leuke clubjes met muziek en natuurlijk de straat muzikanten en capoeira jongens. Ook hier woonden we een show bij, wel veel beter dan in Foz overigens, in alle opzichten.

Na Rio nog een paar daagjes strandvakantie in Buzios een echt schattig plaatsje waar we alleleuke winkeltjes hebben leeggekocht, waaronder een echte sambatrom (zwaar ding om mee te nemenals handbagage, maar het lukte.) Het was erg lekker weer, we hebben dan ook heerlijk kunnen zeevissen, waarbij Nicole een grote vangst binnenhaalde (Len een stuk minder succesvol was), waar we dan ook ‘s avonds goedgegeten hebben.

Na deze uitrust dagen moesten we weer aantreden voor een reis van wederom 24 uur, ware het niet dat de Duitse grundlichkeit 1 onzer koffers in Frankfurt had laten staan en we 2 uur bezig zijn geweest uit te vissen dat dat zo was en te zorgen dat die de dag erop alsnog bij ons zou komen (gelukkig wel gebeurd).

Al met al een leuke reis, wel vermoeiend zo’n rondreis, met mooie foto’s en een smaak naar meer (ooit nog eens terug gaan )

Nou, het is zover, we zijn nu officieel mr. en mrs. Geen Smith by the weg. Na een drukke maar vooral leuke dag, zijn de newlyweds weer boven water. Onze huwelijksdag was echt een dag om nooit te vergeten. Na bijna 2,5 uur bij de kapper begon onze dag al lekker met de eerste vertraging. De bruidegom werd gebeld of hij niet nog een ommetje kon maken met zijn Suzuki GX (een heuse sportauto). Ultraklein dat wel.

Tegen alle verwachtingen in was het weer schitterend en wij gingen dan ook vol goede moed foto’s maken in het illustere gezelschap van 3 lieftallige fotografes en een videograaf. De eerste stop was Cafxe9 de Tijd waar wij elkaar ontmoet hebben. Nico was zo vriendelijk geweest om de zaak open te gooien voor deze speciale gelegenheid.

Om 12.15 arriveerden wij, het bruidspaar, bij het museum, alwaar boeket nummer twee werd overhandigd aan ons schattige bruidsmeisje. Na een korte pauze kon de ceremonie beginnen. Het was een mooie plechtigheid die net als het eerder genoemde kappersbezoek behoorlijk uitliep.

Gelukkig had onze ceremoniemeester alles onder controle en hoefden wij ons alleen te concentreren op de twee key-elementen van de dag: genieten en ja zeggen.

Toen we fashionably late (zoals de pater van ons gewend was) arriveerden bij de kerk kon de dienst beginnen. Het was werkelijk prachtig: mooie dienst, mooie bloemen en geweldige zang en gitaarspel maakten het tot iets heel moois. En, als we het niet dachten….. de dienst liep uit evenals de vorige elementen van de dag. Maar, daar heb je dus die ceremoniemeester voor.

Na de mis ging het hele gezelschap richting de feestzaal en werd er getoast met een champagne(spetter)toren. We waren nog een paar gasten kwijt, maar ook die werden gelokaliseerd door….je raadt het al……DE CEREMONIEMEESTER!

Het aansluitende diner was heerlijk hoewel een aantal gasten enigszins van hun apropos waren toen the happy couple (wij nog steeds) ineens ging rouleren. Het kersje op de taart was een heuse ijsbruidstaart, hoewel ook de ananasbavarois gretig aftrek vond bij de achterban van de bruidegom.

Ons half uurtje rust voor de receptie was inmiddels gereduceerd tot min 5 minuten, dus we konden in een moeite door naar de handenschudparade. Veel verwachte gezichten en enkele grote verrassingen passeerden de revue, maar gelukkig was er ook nog tijd om hier en daar even bij te kletsen.

Nadat we ons wat opgefrist (lees deodouche de luxe met Chanel Allure en Dunhill Desire Blue) hadden konden de enigszins knellende schoenen van de bruid ingeruild worden voor haar glitterdansschoenen. Enige assistentie van de bruidegom was hierbij gewenst. Hierna kon het feest losbarsten en was het moment supreme voor Lenige Len aangebroken om wat dansplezier ten toon te spreiden. Met een heuse whisk begon de Engelse wals. Ook meteen de laatste whisk trouwens want de bruid struikelde toch enigszins over haar eigen jurk.

Daarna was het tijd voor een optreden van getuige Bo met het nummer “natural woman”. Chapeau Bo!

Zowel de familie van de bruid als de bruidegom hadden hard gerepeteerd om een spetterende show te geven. Als eerste was de beurt aan de broer en zus van de bruid, die zich hadden verdiept in de eigen-aardigheden van de bruid en de rol van de bruidegom hierbij als ware prins op het witte……. ezeltje. Deze powerpointvirtuozen hadden zich met name bezig gehouden met de roots van de dame. Dit leidde tot hilarische inzichten.

Toen was het de beurt aan de broers van Len en hun eega’s met een quiz voor de vrienden en familie van het bruidspaar. Helaas kon zelfs een wildcard uit Eijsden de bruidegom niet helpen en won het team van Nicole glansrijk. De gelukkige winnaars gingen ervandoor met prijzen als “verzorg een BBQ voor het bruidspaar” en “bak een verjaardagstaart”. Wij wachten af of deze laatste prijs ooit verzilverd zal worden.

Nu vraag je je af, waar is de ceremoniemeester gebleven? Deze had zich undercover in het feest gestort en was inderdaad nergens te vinden wanneer je hem nodig had. Grapje.

Het was een leuk feestje met als uitsmijter een heuse ijscokar. Wie zou dat nou bedacht hebben? Het is dus niet Len.

Om half drie was het dan echt Time to Tuk, maar niet nadat de bruidegom met een haaknaald eerst het ontelbare aantal knoopjes van de jurk van de bruid moest losmaken. Dat noemen wij nou nog eens een voorspel. Het was echt iets van “heb je even?”.

Hier eindigt ons verslag van de huwelijksdag. De nacht laten we aan ieders eigen verbeelding over. Alleen wij weten het verloop en dat houden we zo.

En net toen we alle verrassingen gehad dachten te hebben, werden we op zondagmorgen vanuit Londen verrast met een koninklijk champagneontbijt. We hebben het ons goed laten smaken.

De laatste loodjes zijn dit keer wel erg zwaar voor de bruid in kwestie. Denk je de voorbereidingen gehad te hebben en nog even te kunnen relaxen, word je ziek. Vanmiddag even de dokter gebeld en het “spoedgeval” uitgelegd en gelukkig mocht ik meteen komen. Flinke keelontsteking en koorts. Dus gewapend met penicilline en strepsils probeer ik vrijdag weer fit voor de dag te komen.

Mijn aanstaande heeft gelukkig minder last van last-minute-kwaaltjes. Het rare is wel, dat naarmate DE dag dichterbij komt, we ons allebei steeds relaxter voelen. Alsof er iemand anders gaat trouwen of zo. Geen idee.

Morgen is de warming up. Dan moeten we nog wat spullen wegbrengen en gaan we op visite met slagroomtaart. En natuurlijk vroeg naar bed, want ik word vrijdag om 7 uur bij de kapper verwacht.

Dit was even het laatste nieuws. Als er geen nieuwe log meer komt voor vrijdag hopen we jullie die dag allemaal te zien.

Ja, zo langzamerhand begint de spanning voor de grote dag toch te stijgen. Iedereen wenst ons een mooie zonnige dag toe, maar als amateurfotograaf zie ik dat toch anders. Geef mij maar een bewolkte (regenloze) dag met mooi licht voor de foto’s. Ach, aangezien we daar toch niks aan kunnen veranderen, zien we wel wat de dag ons brengt op de 28e.

Eigenlijk zijn we min of meer klaar met de voorbereidingen en wacht ons eindelijk weer eens een redelijk relaxt weekend. Hoewel het weekend morgen begint met een afstudeerfeestje van Simone.

Gisteren nog even een soort van verjaardagsfeestje gevierd (Nicole was jarig). Niet te veel poespas, dat doen we volgende week wel. En guess what? Len was mijn verjaardag vergeten. Toen ik hem aan de telefoon had en vroeg of hij niet iets vergeten was, zei hij geen flauw idee te hebben wat. Nou, mijn verjaardag dus. Reactie van Len: Gisterenavond dacht ik er nog aan. Grrr mannen. Maar een bloemetje maakt veel goed dus het feestje van volgende week kan gewoon doorgang vinden. Voor de rekenaars onder de lezers: ik ben nog altijd 25. En voor Mieke: 17+ is niet meer geloofwaardig.

Gisteren heb ik al een poging gedaan een nieuwe log te schrijven, dat lukte dus niet, te weinig tijd. Vandaag dan maar. Het valt niet mee die laatste loodjes, maar gelukkig komt het einde in zicht, als ook het punt waarop anderen de regie mogen voeren en wij ons op de stroom der dingen laten meevoeren. Nog een aantal laatste dingen regelen, misboekje dat morgen naar de drukker gaat, wensenboek lay out, wat afspraken omtrent vervoer, bruidsmeisje dat in het Paasweekend op bezoek komt etc. Al die kleine dingen die op het laatst nog tevoorschijn komen. Maar we zijn een heel eind op schot om ook die af te hebben. Zoals het er nu naar uitziet kunnen we die laatste week voor de grote dag vrij houden om in alle rust naar het gebeuren toe te leven. Hoewel her en der de zenuwen reeds toeslaan. Iemand van jullie al zenuwachtig ? Helaas is deze log ook weer laat toegevoegd maar dat krijg je als je PC kuren heeft en de specialist er 2 weken voor nodig heeft uit te vinden wat er nu in godes naam aan de hand is. Maar god hij is weer tiptop nu, gelukkig. Dus tussen de drukte door nu ook een nieuwe log. Hopelijk lukt het ons om er nog 1 voor de bruiloft te posten